Triple Art Faces

Welkom op de opening zondag 21 september vanaf 15:00 uur. De kunstenaars zijn dan aanwezig.

Tijdens deze expositie staat vooral het gezicht centraal. Drie kunstenaars met verschillende technieken: schilderen, tekenen en hout bewerken. Mirso Bajramovic uit Gennep NL, Tom Peters uit Nijmegen NL en Emmanuel Bour uit Le Val-de-Guéblange FR.

.
De mensheid verkennen door Mirso Bajramovic

Eén van Bajramovics meest opvallende series is ‘Kopstukken’, een verzameling levensgrote gezichten tegen een strakzwarte achtergrond. Deze monochrome gezichten zijn niet zomaar portretten, maar universele representaties van menselijke gelaatstrekken. Geïnspireerd door de Franse filosoof Levinas beschouwt Bajramovic het menselijk gezicht als de poort naar het begrijpen van onze gedeelde menselijkheid en het bewustzijn van anderen. Zijn schilderijen in deze serie, die hij toepasselijk ‘hoofddeksels’ noemt, verdiepen zich in de mysteries van het menselijk bewustzijn en de inherente waardigheid van het individu.

.
Een ander centraal thema in Bajramovics werk is zijn fascinatie voor de unieke expressiviteit van het menselijk gezicht. De gezichten in deze schilderijen, vaak weergegeven in monochrome tinten en met een clair-obscureffect, lijken op maskers of totems die uit de duisternis opduiken. Deze serie onderzoekt de ambiguïteit van menselijke expressie en nodigt kijkers uit om zich op een persoonlijk niveau met het kunstwerk te verbinden en zichzelf te zien in de gezichten die Bajramovic schildert. Elk werk in deze serie getuigt van zijn geloof in de mythische en ware aspecten van menselijke gezichten en presenteert een canvas waarop kijkers hun interpretaties en inzichten kunnen projecteren.

Beide series tonen Bajramović’ unieke vermogen om de essentie van de mensheid vast te leggen in zijn kunst. Zijn integratie in de Nederlandse samenleving, ondanks zijn Bosnische afkomst, verrijkt zijn perspectief verder, waardoor hij kunst kan creëren die geografische en culturele grenzen overstijgt. Bajramović spreekt vloeiend Nederlands en het lokale Gennepse dialect, en zijn leven en kunst vormen een harmonieuze mix van verschillende culturen, wat zijn beschouwingen over de rol van nationaliteit in de kunst weerspiegelt. Zijn werken spreken een universele taal, spreken een breed publiek aan en roepen tegelijkertijd diepgaande vragen op over identiteit en verbondenheid in de hedendaagse kunstwereld.

In samenwerking met kunsthuis De Bakkerij en de gemeente Boxmeer zijn drie vergroting gemaakt en geplaatst op de dijk langs de snelweg (zie foto). Deze hebben daar twee maanden gestaan.

Tom Peters exposeert selecties uit zijn Groot Schetsboek

De zeventig hoopvolle tekeningen uit het groot schetsboek van de kakelverse weduwnaar Tom Peters zijn ontstaan in “The Field” de meditatieve atelierruimte waar tijd geen rol speelt en waar alles weer helder lijkt te worden. In “the Field” is creativiteit permanent aanwezig en solitaire focus enorm. Isolement en eenzaamheid liggen daardoor gevaarlijk op de loer voor een tekenaar die het nieuwe paradijs zoekt. Om dit gevaar te bevechten wordt aandacht besteed aan het maken van verbinding met de ruimte buiten “the Field”, daar waar de ander leeft.

Mogelijke verbindingselementen worden in de tekeningen vaak expliciet, maar bescheiden, uitgebeeld in de vorm van reikende handen, iconische rode bruggetjes die met enige fantasie als liefdevolle hartjes kunnen worden gelezen en kleinere vaartuigen waarmee je van eiland naar eiland kunt varen. Mensfiguren die zich binnen, buiten en over de begrenzing van “the Field” bewegen zijn de absoluut onmisbare primaire beeldelementen. Belangrijker dan de mens die de mens zoekt is er niet in dit werk. De geïsoleerde naakten in het schetsboek zijn voorstudies voor toepassing in het thema “The Field”.

.
Na veertig jaar lang opdrachten te hebben uitgevoerd werd het hoog tijd voor autonoom werk en uitvoerige diepgaande introspectie. Gekozen werd op 1 juli 2024 voor de schets als volwaardig medium. In schetsen kan worden volstaan met een enkele lijn en een serie vlekken om de essentie van zaken pijlsnel weer te geven. Soms verdienen en krijgen de schetsen nadere uitwerking. De schetsen hebben een, voor schetsen, relatief groot formaat oplopend tot 70 x 100 cm. Ingelijst en voorzien van een passe-partout levert dit een eindformaat op van 90 x 120 cm. Dit eindformaat heeft behoefte aan de ruimte van een galerie voor adequate presentatie van een serie tekeningen. De drager van de tekeningen is zonder uitzondering zwaar papier met een gewicht van minimaal 300 gram per vierkante meter. Dit maakt het mogelijk in de potloodtekeningen te werken met waterverdunde verf zonder dat het papier slordig gaat bobbelen. De toegepaste verf is tempera of acrylverf, aquarellerend aangebracht, wat een zekere luchtigheid verschaft aan de tekeningen die soms wat zwaarte kennen in de inhoud. 

Tom Peters Nijmegen 1955 – Koninklijke Akademie voor Kunst en Vormgeving 1978

.
Emmanuel Bour: het universele, het symbolische, het voorouderlijke

In het werk van Emmanuel Bour is beeldhouwen een totale handeling. Het betrekt lichaam, geest en ademhaling in een directe ontmoeting met het levende materiaal hout. Directe beeldhouwkunst, de voorouderlijke methode die hij aanhangt, legt een onmiddellijke verbinding op, zonder dat er een omweg of terugkeer mogelijk is. Elke inkeping, elke groef, elke opgehoogde chip is definitief. De kunstenaar wordt getuige en acteur van een voortschrijdende metamorfose. Zijn geduld geeft zijn werk een zeldzame spirituele diepgang. De mensfiguren die hij uit het hout haalt, lijken uit een andere tijd te komen, bevroren in een houding van verwachting of contemplatie. Het zijn niet zomaar vormen: het zijn aanwezigheden.

Voor Emmanuel Bour is het beeldhouwen dus evenzeer een spirituele als een fysieke ervaring. Het is een zoektocht naar het essentiële, waarbij de hand probeert te onthullen wat er achter de schijn schuilgaat, zo dicht mogelijk bij de menselijke ziel. De toeschouwer, geconfronteerd met deze sculpturen, wordt uitgenodigd tot dezelfde ervaring van introspectie en traagheid: de tijd nemen om te kijken, te voelen, zich te laten raken door de stille aanwezigheid van deze houten figuren.

In samenwerking met kunsthuis De Bakkerij heeft Emmanuel in 2015 een sculptuur gemaakt in opdracht van de gemeente Bergen. Dit werk zou een speciale plaats gaan krijgen in de gemeente maar is verruild met een machine uit een dierentuin in Duitsland. Daar heeft het slechts een aantal weken gestaan en is het gesloopt door vandalen! Korte video over het werk: Carry Our Future